Professor's Safehouse

yaşıyoruz işte bir şekilde. devam etmeye çabalıyoruz. sevebildiğimiz kadar seviyor, ağlayabildiğimiz kadar ağlıyoruz. izleyebildiğimiz kadar film izliyoruz, yazabildiğimiz kadar yazıyoruz. yiyebildiğimiz kadar yiyor, içiyoruz…inanabildiğimiz kadar inanmaya devam ediyoruz.

“I know I will never taste the best cook in the world anymore, or I won’t hear the warmest stories of winter nevermore. But I thank God with all my heart for sending me this world just to know her.”

baba maba palavra. annemdir bu dünyada dayanak bildiğim birinci insan. erkek çocuğun babayı, kızın da anayı örnek alması konuşulur ya hep…palavra. evlat dediğin birinci anneyi örnek beller. birinci anneye hayran olunur. onun dili öğrenilir, onun sütüyle var olunur, her ne kadar sonradan bir kısmımızın bu hayranlığı zorla kırılıp dökülse bile…erkek yaratma uğruna.

benden iyi kötü bir adam yarattınız. ama dilediğinizi deyin, ya da yapın ya da her ne halt ederseniz edin; ben annemi bildim ilk, bir onu gördüm güçlü. hem ağlarken hem gülerken, hiç bir adamın yapamayacağı kadar içten.